Ik ga op vakantie en neem mee…

Kigelia africana, cacao en Danielle.

Het kwam op mijn pad, zoals alles de laatste tijd steeds meer naar me toe lijkt te komen, in plaats van dat ik het achterna ga.

Ik zat midden in wat ik de reorganisatie van mijn business noemde, een duur woord eigenlijk, want als ik eerlijk ben is het gewoon mijn leven en het werk dat daar doorheen stroomt.

Ik bleef maar aanpassen in mijn aanbod, omdat het steeds net niet klopte. Je kent het wel: iets neerzetten met volle overtuiging, er helemaal in geloven, en dan toch ergens voelen… nee, dit is het nog niet helemaal.

Op dat soort momenten ben ik zo dankbaar voor de kigelia en mijn cacao. Niet als trucje, maar als een manier om uit te zoomen voor helderheid en mijn hart te openen om te voelen en vanuit die plek te schrijven. Want als ik daar zit, komt het rauw naar boven, en precies zoals het is.

Een paar weken geleden werd ik uitgenodigd voor een chakra brunch door mijn kapster. En vanaf de eerste keer dat ik haar salon binnenstapte voelde zij al als meer dan alleen een kapster.

Zonder dat ze het misschien zelf wist, hielp ze me een stukje van mezelf te unlocken… door mijn haar te locken. Ironisch…

Mijn haar was afgebroken. Ik voelde me kut en verdrietig. Mijn hart deed pijn op een manier die moeilijk uit te leggen is.

Mijn moeder stond thuis in de urn die ik had meegekregen, en ik weet nog dat ik tegen haar zei: fuck it, ik ben er klaar mee. Ik neem rasta en laat ook nog een tatoeage zetten, precies de dingen waarvan ik wist dat ze er een mening over zou hebben gehad als ze er nog was geweest.

Ik kreeg geen antwoord. Althans, niet op een manier die je kunt horen.

Maar ik voelde wel iets. Een zachte toestemming. Alsof het niets uitmaakte. Alsof alles wat ik doe en wil doen… helemaal goed is.

Ik probeerde er nog tegenin te gaan, alsof ik een soort discussie wilde uitlokken, maar er kwam niets. Alleen dat stille weten: het is goed.

Misschien was het mijn eigen overtuiging die ik al die tijd op haar had geprojecteerd.

Hoe dan ook, zo ontmoette ik Jahel in haar salon.

Je kent dat gevoel misschien wel, dat je iemand ontmoet en meteen weet: dit is niet zomaar. Alsof er iets onder de oppervlakte al in beweging is nog voordat je woorden hebt uitgewisseld.

Elke keer als ik daar ben, voelt het als alignment. Alsof alles precies samenvalt zoals het bedoeld is.

Van haar ontving ik de uitnodiging voor de brunch. En die kwam precies op het juiste moment.

Want in dezelfde periode merkte ik dat ik vaker uitnodigingen kreeg voor circles waarbij vooral het kosmische veld opgezocht wordt.

En begrijp me niet verkeerd… ik weet dat daar iets in zit. Ik heb het zelf ook gevoeld, aangeraakt en geleefd.

Maar er bleef iets in mij dat niet helemaal landde. Alsof het ergens bovenin bleef hangen, zonder echt door te zakken in mijn lichaam. En ergens voel ik ook, dit is niet waar spiritualiteit voor mij over gaat. Voor mij gaat het niet over ontsnappen naar boven, maar over je spirit hier uitnodigen, in deze realiteit, en daar volledig mee samensmelten.

Misschien heeft het ook te maken met hoe mijn systeem werkt. Mijn kruin staat open, dat weet ik en dat voel ik. Er komt veel binnen. Soms teveel!

En juist daarom weet ik hoe belangrijk het is om te filteren. Om te voelen wat van mij is, en wat niet. Om het niet alleen te openen… maar ook te laten landen.

Want als we alleen maar blijven openen naar boven, zonder te zakken naar beneden… waar landt het dan?

Voor mij zit de waarheid juist in die beweging van boven naar beneden en van binnen naar buiten. In het lichaam. In het hier. Het kosmische herinneren en het hier gaan leven. En misschien is dat wel precies de bedoeling. Dat we niet alleen herinneren wie we zijn… maar dat de herinnering juist zo belangrijk is om het ook echt hier te kunnen leven.

Terug naar de uitnodiging voor de bruch. Deze uitnodiging voelde anders. Die droeg een andere energie.

Dit waren vrouwen met een missie. Vrouwen die niet alleen spraken over bewustzijn, maar het ook leefden. We zaten daar niet om te ontsnappen, maar om elkaar echt te zien en te horen, en elkaar te dragen in wat we hier te doen hebben. Met actie. Dat voelde ik meteen, en daar hou ik van.

Er was inspiratie, maar ook een gedragen veld. Iedereen bracht iets van zichzelf in, zonder dat het geforceerd voelde. Het klopte gewoon. Het liet me weer zien hoe ik er zelf naar kijk… dat we allemaal onderdeel zijn van één geheel, maar hier zijn om vanuit ons eigen stuk te bewegen, zodat het grotere geheel kan groeien.

En terwijl ik daar zat, voelde ik ook iets anders. Het waren allemaal gekleurde vrouwen, en ergens in mij was er een herkenning die dieper ging dan woorden. Niet iets wat ik hoefde te begrijpen, maar iets wat mijn lichaam meteen herkende. Alsof er een laag werd aangeraakt die ik had gemist, zonder dat ik me daar eerder helemaal bewust van was.

Misschien heeft het te maken met de lijn die we dragen, met een geschiedenis die nog steeds voelbaar is in ons lichaam. Ik kan het niet precies uitleggen, maar wat ik daar voelde was echt. Het had iets aards. Iets van gronding. Iets wat meteen landde.

En daar zat ik dan, op de grond, terwijl de vrouwen één voor één binnenkwamen. En eerlijk… ik was echt wel een beetje zenuwachtig.

En toen kwam Danielle binnen. Don’t ask me why… I just knew.

Ik herkende iets van mezelf in haar wat ik nog niet naar buiten durf te laten komen. De zelfverzekerdheid. Het weten. Het volledig zijn.

En ergens in mij klonk een stem die zei: nyaak… daar sta jij over een paar jaar.

Alles wat deze vrouwen deelde raakte me. De wijsheid, de liefde, de verbinding, het werk dat we doen, het kwam samen, precies op dat moment, in het nu.

We mochten een kaart trekken en natuurlijk… ik trok The Feminine Cycle 9.
Number 9. Mijn levenspad. Death & rebirth. En precies daar zat ik. Op het punt van rebirth.

Het klopte.

Een paar dagen later stuurde ik Danielle een berichtje. En nu zit ik hier. Op een terras in het zonnetje, bij Warredal in België. Een plek midden in de natuur, waar de naam me niet loslaat. In de war in het dal… om in alle rust te ontwarren.

Met cacao in mijn hand wacht ik op mijn volgende sessie.

Cacao schiet er soms bij in.

Ik maak vooral cacao voor anderen, maar juist nu herinner ik weer wat het voor mij doet. Want cacao opent niet alleen m’n hart, het creëert ook ruimte voor alles wat daar leeft, alles waar ik in het dagelijks leven vaak te snel aan voorbijga.

In combinatie met deze dagen, en de vragen die ik van Danielle krijg, merk ik dat mijn antwoorden niet uit mijn hoofd komen, maar rechtstreeks uit mijn hart. En bijna elke sessie eindigt in tranen, niet uit verdriet, maar uit herkenning, uit diepe herinnering.

Voel me dankbaar.

Met de kigelia reis was ik deze cyclus eigenlijk al voor m’n 5 daagse challenge met Danielle begonnen. Mijn menstruaties zijn best intens, en de zachtheid van deze plant, als een heilige boomvrouw die over de baarmoeder waakt, voelt echt als een bedding.

Ik doe deze reis elk kwartaal. Eenentwintig dagen, twee keer per dag. Voor mijn lichaam, maar ook om me te verbinden met iets wat ouder is dan ikzelf. En heel eerlijk, ook dit voelt magisch. Elke keer weer.

Kigelia werkt via het lymfesysteem, dus simpel gezegd: wat vastzit, komt los. Maar wat ik vooral voel, is dat ze me helpt om met afstand en zonder oordeel te kijken naar alles wat er in mij leeft.

Het zijn kleine momenten, maar ze dragen veel. Even stilstaan. Een kopje maken met aandacht. Elke slok voelen.

Ik hoor de vogels fluiten en voel de zon op mijn huid.

En ergens weet ik al…

de sessie van vandaag gaat een diepe zijn.

I’m ready.

Vorige
Vorige

Ik ga dit niet nog een keer doen

Volgende
Volgende

The Dot