Vannacht droomde ik dat mijn moeder opnieuw voor de dood koos
Vannacht droomde ik dat mijn moeder opnieuw voor de dood koos en wat me misschien nog wel het meest raakte, was niet eens de droom zelf, maar hoe helder ik voelde dat ik daar niet meer in mee hoef te bewegen, ondanks dat mijn familie dat wel deed.
Het was alsof het leven zich herhaalde, alsof er opnieuw ruimte werd gemaakt voor afscheid, voor rouw, voor alles wat ik al eens heb doorleefd, en ergens om mij heen leek het bijna alsof dat klopte, alsof het welkom was, alsof er iets afgerond mocht worden, maar in mij gebeurde iets anders.
Ik voelde geen twijfel, geen schuld, geen neiging om me aan te passen, ik zei alleen maar dat als zij daarvoor koos, dat dat haar keuze was, maar dat ik er niet bij zou zijn, dat ik dit niet nog een keer zou doen.
En het bijzondere was dat daar geen hardheid in zat, geen afstand vanuit pijn, maar een rust die ik nog niet eerder zo heb gekend, alsof iets in mij eindelijk begreep dat ik niet opnieuw door dezelfde cyclus hoef te gaan om te bewijzen dat ik het kan dragen.
Misschien is dat wat een cyclebreaker is, dat je niet meer automatisch instapt in wat je kent, maar dat je voelt waar jouw plek eindigt en dat je daar blijft, ook als alles om je heen iets anders lijkt te doen.
De dagen daarvoor droomde ik over oude foto’s, ik zag mezelf terug in momenten die al geweest waren, alsof ik door mijn eigen leven heen bladerde, en nog voordat ik daar echt woorden aan kon geven, kreeg ik diezelfde ochtend een bericht van mijn broer waarin hij precies dat deed, hij zat in zijn fotoboek en deelde beelden van vroeger, zonder dat we daar samen over gesproken hadden.
Alsof er iets tegelijk open ging.
Alsof het verleden zich nog een keer liet zien, niet om in te blijven hangen, maar om het echt te kunnen zien en van daaruit iets af te ronden.
Want dat is wat ik aan het doen ben, niet alleen terugkijken, maar helen, mijn eigen patronen aankijken, mijn overtuigingen, de stukken die ik al zo vaak heb doorvoeld en tegelijkertijd nog steeds tegenkom in kleine en grote vormen, en misschien is dat ook waarom ik mijn boek schrijf, omdat ik voel dat ik er nog een keer bewust doorheen wil bewegen, wil herinneren, zien wat ik eerder nog niet kon zien. Niet om erin te blijven, maar om het echt af te maken.
En ergens daartussen, in een ander moment, lag ik in een bijzonder mooie meditatie en ontmoette ik een deel van mezelf dat ik alleen kan omschrijven als een versie van mij die al verder is, rustiger, stiller, helderder, en terwijl ik daar lag, sprong mijn kat ineens op mijn buik, precies op het moment dat ik terug mocht komen.
Alsof ik werd teruggebracht naar het hier en nu, naar mijn lichaam, naar mezelf.
Ik heb twee katten, zwart en wit, en in diezelfde droom van vannacht was het juist de zwarte die stierf, en hoe langer ik daar bij stilsta, hoe minder dat voelt als verlies en hoe meer als iets dat stopt en tegelijkertijd iets nieuws opent, een andere manier van reageren, van dragen, van niet meer meegaan in energieën die niet van mij zijn.
En ergens in diezelfde droom was er een man aanwezig die mijn woorden voorlas, mijn eigen woorden, maar dan in het Engels, en ik weet nog dat ik dacht: dit is mijn column, maar hij klinkt anders, zijn stem was warm, gedragen, alsof wat ik schrijf al een plek heeft buiten mij.
We waren in een huis en in dat huis stond een boom.
Geen boom buiten, maar een boom in de ruimte zelf, alsof hij daar hoorde, alsof hij altijd al onderdeel was geweest van het geheel.
En in die boom hingen foto’s van Jop, mijn kat. Dezelfde kat die, na het overlijden van mijn moeder, in haar mand (kist) op haar levenloze lichaam ging liggen.
De boom liet me zien dat niets echt verdwijnt, maar ergens een plek krijgt, opgenomen wordt in iets dat blijft groeien, zonder dat het nog vast hoeft te houden.
En misschien is dat wat er nu aan het verschuiven is, dat ik niet meer automatisch kies voor wat zich aandient, ook niet als het mooi is, ook niet als het me aantrekt, maar dat ik voel wat het met mijn lichaam doet en van daaruit mijn keuze maak.
Want ergens voelt het alsof ik in meerdere lagen tegelijk leef, alsof ik verschillende versies van mezelf kan zien, mogelijke realiteiten waar ik in kan stappen. De keuze is aan mij. En ik kies voor de versie waarin ik blijf staan. Rustig, helder en zonder haast.
En dat is de versie die ik steeds vaker herken en naar toe wil groeien.
Omdat ik het ben.
Na de mooie sessie die ik deze week mocht ontvangen, waarin ik gespiegeld werd in wat er al in mij zit, werd dit ineens zo crystal clear. Alles kwam samen. Ik hoef niet langer te zoeken. Alleen maar te herkennen.
Neurofeedback
Het was zeker geen toeval dat mijn dag vandaag eindigde met breintraining.
Een manier om via je brein te zien hoe je systeem werkt. De patronen, de overtuigingen, waar en hoe diep iets ligt opgeslagen… maar ook waar het openstaat.
Ik lag daar, met die draadjes op m’n hoofd, terwijl zij meekeek.
Ze herhaalde iets wat niet nieuw is maar vandaag een andere laag raakte.
Dat mijn bovenkant actief is en heel openstaat. Dat ik informatie ontvang, waar ik soms nog aan twijfel… dat alles er allang is en ik er alleen nog maar op hoef te vertrouwen.
Misschien is dit wel iets wat zoveel van ons voelen. Dat er iets door ons heen beweegt, maar we het niet altijd kunnen plaatsen. Dat we denken: is dit normaal? klopt dit wel?Terwijl het misschien juist deze gevoeligheid is, deze openheid, deze verbinding… die gezien wil worden.
Ik roep al zo lang: wij zijn magisch. En dat zijn we echt.
En die magie begint in jezelf.
Uiteindelijk is dat ook wat mijn droom me liet zien.
Dat iets zich kan herhalen, een cyclus zich opnieuw aandient maar dat ik een keuze heb. Dat ik kan voelen wat er gebeurt, het kan herkennen, en dan kan zeggen:
ik ga dit niet nog een keer doen.
Dankjewel mam.
Love you