The Dot

Mijn moeder wist eigenlijk helemaal niet dat mijn vader op het punt stond om te trouwen.

Mijn moeder wist eigenlijk helemaal niet dat mijn vader op het punt stond om te trouwen. Misschien maar goed ook, want anders was het begin van mij misschien wel heel anders verlopen… of was er nooit een begin van mij geweest.

Niet veel later trok mijn vader bij mijn moeder in. Ik weet nog dat ze vertelde dat hij met zijn koffers voor de door stond en zei: “Ik ben er.”

Het herinnert me direct aan hoe ik vroeger altijd thuiskwam. Ik deed de deur open en riep: “Ik ben er!” En dan te bedenken dat ik mijn vader nog helemaal niet zo lang ken. Een echo van hem, waar ik later op terugkom.

Mijn vader daarentegen vertelde dat hij direct de volgende dag bij mijn moeder voor de deur stond en zei: “Ik heb het uitgemaakt met mijn vriendin, want jij bent het.”

Er was een diepe, intense connectie tussen hen. Heel bijzonder. Hij noemde haar zijn evicas: zijn ster. Voor mijn moeder was hij niet zomaar een Afrikaanse man; vanaf dag één wist en voelde ze dat hij iets speciaals had. Dat heeft ze me altijd verteld.

Dit zijn van die once in a lifetime dingen. Je ziet iemand en weet gewoon: dit is mijn partner in dit leven. Ik herken dit zelf ook; dat ik iemand zie en weet dat het het begin is van iets groters. Zonder woorden, zonder uitleg.

Zeeland

Mijn moeder, een Zeeuwse vrouw uit Kamperland, was vastberaden. Ze nam mijn vader mee naar Zeeland, haar geboorteplek. Haar ouderlijk thuis. Een familie getekend door het vroege verlies van haar vader, die op zijn zestigste overleed aan een hartaanval tijdens het schillen van de aardappelen.

Mijn moeder was een nakomertje, tien jaar jonger dan haar oudste broer. Ze had een zus en nog een broer. Samen met z’n vieren. De familie van mijn moeders kant… een bijzonder gezin. Autisme en hoogbegaafdheid voerden de boventoon.

Mijn oom was daar een extreem voorbeeld van; hij kon schrijven en tekenen met zowel zijn linker, als rechterhand tegelijk. Terwijl hij met de ene hand formules schreef, tekende hij ze met de andere hand uit. Hij is zelfs degene geweest die de formule om het weer te berekenen heeft bedacht.

Maar mijn moeder was anders. Ze rookte shagies en voelde zich meer een hippie. De flowerpower-tijd. Toch was ze zeker niet minder intelligent; ze noemde zichzelf altijd ‘het brein’. Ze was waanzinnig goed met cijfers en geld, maar gelukkig ook communicatief vaardig. Voor mij voelt het alsof zij de brug was tussen die complexe wereld van haar familie en de buitenwereld.

Ergens weet ik dat al deze familie-eigenschappen ook in mij zitten, maar ik ben anders bedraad. Ik uitte het altijd al anders; ik ben veel filosofischer. En bewandel daardoor een ander maar zeker heel eigen pad.

De kennismaking

Mijn moeder stelde mijn vader voor aan mijn oma, die bijna een hartverzakking kreeg. In die tijd was het not done om met een zwarte man thuis te komen. Ik stel me zo voor dat ze nachten wakker heeft gelegen en heeft gebeden dat dit geen stand zou houden. Maar mijn moeder koos. Ze koos voor haar gevoel. Ze koos voor hem.

Mijn vader was illegaal in Nederland, dus ze trouwden in het geheim. In die tijd betekende trouwen een verblijfsvergunning, maar je moest wel kunnen aantonen dat je je partner kon onderhouden. Misschien was dat ook wel een van de redenen dat mijn vader die andere vriendin had.

Ik kan me voorstellen dat mijn moeder die gedachte ook wel eens heeft toegelaten. Zeker toen ze jaren later te horen kreeg dat die ex-vriendin zelfmoord had gepleegd nadat hij het voor haar had uitgemaakt. Een loodzwaar geheim dat de intensiteit van hun begin alleen maar meer tekent.

Senegal

Ze vlogen voor een vakantie naar Senegal, want mijn moeder wilde alles van hem en zijn afkomst weten. De hele lijn. Moederlijn, vaderlijn. Alles vanuit de gedachte dat als er een kind zou komen, ze de kennis kon overdragen.

Mijn vader komt uit een gezin met negen kinderen. Alle negen hebben een naam die begint met de A. Ik ben benieuwd wat daar de achterliggende gedachte van was. Ik zal is kijken of mijn vader dit weet.

Wat ik zelf heel bijzonder vind: mijn Afrikaanse oma was zelf enig kind. En mijn opa ook. Dat komt bijna niet voor in Afrikaanse landen. Ik ben ook de enige van mijn vader.

Mijn opa was een chemicus uit het dorp Dakana, gelegen aan de rivier de Walo. Walo staat voor water. De moleculen, de wetenschap. Ze zeggen dat water een geheugen heeft, en in de astrologie ben ik zelf een waterteken. Alles stroomt terug naar de bron.

En mijn overgrootoma? Zij was de healer van dit dorp. Het stroomt door mijn bloed en het verklaart de onstuitbare interesse die ik nu voel voor heling en de diepte. Het zat er altijd al, verankerd in mijn DNA.

De verbinding

Tweeënveertig jaar later kijk ik in dit foto boek en voel ik rijkdom. Ik voel Afrika. Ik zie mijn complete Afrikaanse familielijn en voel hoe alles verbonden is.

Ik spreek vaak over connecting the dots. Eén ding weet ik zeker: de dots zijn er al. Voor ons allemaal. Het is aan jou hoe je het lijntje tussen de dots trekt.

Mijn dot begon hier!

Vorige
Vorige

Ik ga op vakantie en neem mee…

Volgende
Volgende

De pen