Dag 9: Pula

Vandaag gaan we naar Pula. Iets in mij fluistert al dagen: polar… Ik weet nog niet precies waarom, maar het trilt.

Alsof deze plek me iets wil laten voelen over tegenpolen. Balans en contrast. Het vrouwelijke en het mannelijke. Het water en de steen. Het zachte en het ruwe. Oud en nieuw. Licht en donker.

Pula, ooit een krachtplek van Romeinse overheersing, draagt nog steeds die dualiteit in zich. De arena, gebouwd om macht te tonen. En tegelijk het water, altijd stromend, zachtmakend, herinnerend. Misschien is dat wat polar hier betekent: dat we mogen zijn met álles.

Niet alleen het licht of het duister, maar de volledige cirkel. De wisselwerking. De dans van contrasten.

En als ik verder voel… Dan gaat polar ook over mijn eigen binnenwereld. Over de uitersten in mij die ik leer verenigen. Over hoofd en hart. Rust en vuur. Vasthouden en loslaten. Misschien ben ik daarom hier?

Om in mezelf weer ruimte te maken voor de polariteit en die niet langer als strijd te zien, maar als poort. En terwijl ik dat schrijf voel ik ook de zielenlijn of oorsprongsgroep die verbonden is met polariteit, het vermogen om tegengestelden te bevatten, te overstijgen én te verenigen.

Licht & donker

Mannelijk & vrouwelijk

Yin & yang

Materie & geest

Hemel & aarde

Emotie & stilte

Voor mij valt het kwartje nu terwijl ik schrijf. Deze zielen uit deze familie dragen misschien wel de taak of het vermogen om de brug te zijn. Omdat ze de tegenstellingen belichamen. Waardoor ze leven in contrasten en hier zijn om heelheid om te herstellen, niet door één kant te kiezen, maar juist door alles (het All) te eren.

En om deze taak hier op aarde uit te kunnen voeren is het nodig om beide kanten intens te ervaren, dus diep licht maar ook diepe duisternis. Verscheurdheid en innerlijke tegenstrijd om daar vervolgens weer die oerkracht uit te halen. Het continu kunnen schakelen tussen het spirituele, het zachte en het directe maar ook het rationele en het intuïtieve. Als ik voel dan dragen deze polar zielen oud trauma van afgescheidenheid of uitbalancering van kosmische krachten waarbij ik direct hoor: de val van Atlantis, het verbreken van tweelingzielenlijnen enz enz.

Misschien behoor ik zelf ook tot de polar familie (moet denken aan de stam in Afrika waar ik vanaf stam: de Peul, alhoewel dit wel anders klinkt) ik voel me in ieder geval verbonden en voel dat de zielentaak vooral te maken heeft met het samenbrengen van licht en donker, het herinneren van heelheid en het doorzien van de afgescheidenheid. Waardoor het duidelijk wordt dat liefde beide kanten omvat. Kijk maar naar onze eigen persoonlijke relaties. En soms betekent dat leven met paradoxen. Soms betekent het leven aan de rand van werelden.

Maar uiteindelijk zijn we hier om stabiliteit te brengen in de schommeling.

Okayyyyy ik wijk helemaal af. We gaan naar pula!

We dachten dat we minimaal een uurtje onderweg zouden zijn maar nee! We waren er met 30 min. Ook weer zo’n prachtige stad! Het was heet, 28 graden en voelde aan als minimaal 30! Ondertussen voelde ik een soort druk in mn buik, menstruatiepijn maar dan licht en zacht. We namen een terrasje en ik ging even naar het toilet. Yess it’s time! Ik start vandaag op 1 augustus de winter in mijn eigen cyclus. Tijd om los te laten wat niet meer dient! Wat oud is en ruimte maakt voor nieuw. Helemaal passend voor deze reis.

We bezochten de Arch of the Sergii

Ook wel bekend als de Gouden Poort, dexe voelde ik echt!! Vooral na de dubbele regenboog poort! Deze triomfboog van 2.000 jaar oud fungeerde als ceremonieel toegangspunt tot de oude Romeinse stad. Dus hier begon onze tocht!

Vervolgens liepen we door het stadje, op weg naar de temple van Augustus, het was super rustig en gemoedelijk.

Temple of Augustus

Ik realiseerde me dat we voor de tempel stonden op 1 augustus! En dat mijn dochter in augustus jarig is en m’n oudste zoon de naam Auguste, van zijn opa draagt. Het voelde bijzonder.

Deze prachtig bewaarde Romeinse tempel dateert uit de tijd van keizer Augustus (27 BC–AD 14). We mochten naar binnen en daar zagen we een kleine tentoonstelling van sculpturen.

Na het bezoek aan de tempel zijn we doorgelopen naar de arena. Het was bloed heet en de weg naar boven was voelbaar in m’n kuiten 😅

De geschiedenis van de arena is heel erg voelbaar. De gladiatoren gevechten waarbij er gevochten werd tot de dood. Soms gevechten tussen getrainde krijgers, soms tussen slaven, misdadigers of krijgsgevangenen. Het publiek en vaak de keizer of gouverneur besliste met handgebaren of de verliezer mocht leven of sterven. Dit soort plekken zijn altijd zwaar beladen.

Ik ervaarde dit ook op Goree island in Senegal. (Keek even snel op YouTube en zie dat ik hier 17 jaar geleden voor het eerst was. Waar blijft de tijd).

Ik weet nog goed dat de Afrikaanse gids op het eiland ons mee nam naar De Door of No Return. Daar kreeg je een ijzeren bal aan je voeten. En dan… de zee in.

En de slavenschepen! Mensen die werden losgescheurd van hun land. Van hun lijf.

Kinderen gescheiden van moeders. Vrouwen van mannen. Lichamen opgestapeld als handelswaar.

Alsof het leven zelf geen waarde had. M’n maag draait er nog van om.

Wat een structuur. Wat een systeem. Geniaal bedacht als je het met de ogen van de overheersers bekijkt. En tegelijkertijd zo ontzettend tragisch. Want het werkt nog steeds.

Alleen dragen we nu andere ketens. We leven zogenaamd vrij… Maar zitten nog steeds in hokjes. In boxen die tegen elkaar op moeten boksen. Hoe meer je hebt, hoe beter je zou zijn.

Kinderen naar de opvang. Vader en moeder allebei werken. ‘s Avonds “quality time” terwijl iedereen al te moe is om echt aanwezig te zijn. Elke dag hetzelfde stramien. Geld als bindmiddel. Want zonder geld… geen leven? Perfect prison! Moderne slavernij, vermomd als vooruitgang.

Maar misschien… misschien is dat precies de bedoeling. We mogen het doorzien.

We worden wakker zodat we de vrijheid in onszelf herinneren! De kracht van het Zijn. De Godsvonk in onszelf. Want wij zijn de Creators van het All.

We besloten lekker pasta te gaan eten. Zaten aan tafel en ik weet niet meer hoe maar opeens kwamen er vragen over mijn jeugd. Waarom mijn vader er niet voor me was toen ik een baby was. Ik begon te vertellen….

Mijn vader….

Hoe is het gegaan.

Toen ik anderhalf was, woonde mijn vader in Nederland, hij was illegaal maar wel getrouwd met m’n moeder. In die tijd mocht je de eerste 5 jaar niet werken dus hij bleef thuis bij mij, en mijn moeder werkte.

Het werd zwaar voor m’n moeder omdat als mijn vader op mij paste tijdens haar nachtdiensten had m’n moeder het gevoel dat ik alleen lag. Hoe vaak dit gebeurd is weet ik niet. Misschien maar 1x maar mn moeder vertelde dat ze naar huis fietste om te kijken en haar voorgevoel was juist. M’n vader was de hort op. Dansen, want daar hield hij van. M’n moeder merkte dat hij het niet aankon. De zorg. De verantwoordelijkheid. Niet omdat hij geen liefde had… Maar omdat hij zelf nog zoveel te dragen had.

Ze moest kiezen. Tussen hem en mij.

En ze koos voor mij. Na een lang verhaal (schrijf ik vast nog een keer op) wist m’n moeder zich geen raad meer en vroeg haar eigen moeder in huis. Mijn oma kwam tijdelijk bij m’n moeder wonen en zei tegen mn vader “Als je écht van Nyaki en Annette houdt… ga dan terug naar Senegal. En bel over tien jaar.”

Dat is precies wat hij deed. 10 jaar later ging de telefoon. M’n moeder was inmiddels hertrouwd en ik had een broertje. Ik was er niet klaar voor. Niet voor m’n vader, niet voor Afrika.

Ik heb me als kind geschaamd voor m’n afkomst omdat ik opgroeide in een blank gezin. Heb me altijd anders gevoeld en wilde zo graag het zelfde zijn als de rest. M’n kleur, mn haar en zelfs mn naam was apart ten opzichte van de rest.

Pas toen ik 23 jaar was besloot ik m’n vader te gaan opzoeken. Long story…. Misschien post ik hier een bijlage van. Mn moeder was inmiddels gescheiden van mn stiefvader en tijdens mijn tweede reis naar Senegal ging ze mee. M’n ouders zagen elkaar en voelde de liefde die nooit echt weg was geweest.

M’n vader is nooit hertrouwd geweest en heeft al die tijd gewacht op de terugkomst van mn moeder. M’n ouders kwamen weer bij elkaar, trouwde opnieuw op dezelfde datum als 30 jaar daarvoor.

En nu… nu mijn moeder er niet meer is, viel niet alleen mijn maar ook zijn stabiele basis uit elkaar.

Ik was er klaar voor om het anders te gaan doen met mn vader!

Vanaf het moment dat ik hem ontmoette voelde ik een soort tweestrijd. Alsof ik dwars door hem heen keek. Ik voelde liefde maar ook een afkeer. Moeilijk uit te leggen. Het was heel dubbel. Soort haat liefde verhouding. Als hij grapjes maakte of op z’n praat stoel zat dan voelde ik er van alles bij. Hij had het namelijk altijd alleen maar over zichzelf. Het was nooit een gesprek maar altijd een monoloog.

M’n moeder had daar ook last van, hier spraken we vaak over. Het was dubbel. M’n vader deed alles voor mn moeder. Ze was zijn grootte liefde. En aan de andere kant was hij zeker niet makkelijk om mee te leven.  The story of my parents is een boek op zich.

Maar nu was hij het enige wat nog over was dus ik wilde er echt wat van maken. Een soort van: we can do this! Niet alleen voor mezelf maar ook voor m’n kinderen.

Hij wilde eerst even naar Senegal op vakantie. Dat begreep ik want dit verlies was nogal wat. Even terug naar zn familie.

Mijn hart wist t!! Maar ik kon t niet geloven.

M’n vader wilde niet alleen zijn, hij ging niet terug naar zn familie om te rouwen, maar om te trouwen.

Dit stak zo in mijn hart! Hoe kan je dit doen!!!

M’n vader koos voor zich zelf. Althans zo voelde het voor mij. Voor zijn leven met een andere vrouw en niet voor een rauw periode met z’n kind en kleinkinderen. Hij draaide eromheen en zei dat het niet waar was maar vertelde wel aan de mensen om me heen dat hij een nieuwe vrouw had. Any way, Ik voelde z’n manipulatie maar ook de angst om het mij eerlijk te vertellen. Waarschijnlijk omdat hij diep van binnen wist dat het me pijn zou doen en er bij mij een deur zou sluiten.

Ergens wil ik geloven dat de dood van m’n moeder hem zoveel pijn deed dat hij ten einde raad was en als het ware lost is geraakt. Dat is namelijk wat ik zelf wel ervaarde. Aan de andere kant riep hij dat ie niet alleen kon zijn en is dat misschien wel de echte waarheid. Met je zelf zijn en jezelf volledig aankijken is niet makkelijk.

Wat z’n ware beweegreden zijn, het maakt niet uit. Ik ben moe van boos zijn, pijn voelen en de hartkloppingen die ik ervan kreeg. It is what it is. Hij is m’n vader.

Zoveel gelijkenissen maar ook zoveel verschillen. Ik weet heel goed dat alles waar ik me mateloos aan irriteer precies het geen is wat onbewust in mij leeft en dat ik daar naar toe mag reizen om die stukken te zien, voelen en te doorbreken. De vaderlijn. Hij gaat diep! We zijn nog niet klaar.

Ja ja mam, je was niet zomaar een mens hier op aarde. Je was een MOEDER, de vrouw van, de oma van, de rots, de pilaar en het hart van ons gezin. Voor ons was je alles en nu ben je alles!

➡️ Ga verder naar dag 10

⬅️ Ga terug naar dag 8