Ik was Dag 1 doorgekomen. Maar na het eten had ik echt zo’n moment waarop ik dacht: ik weet niet of ik dit trek.
Ik weet écht niet of ik dit trek!!
En toen dacht ik: Nyaak, kom op. Die man van de cursus had gezegd: eet een peer. Ik weet niet meer waar die peer precies voor stond, maar ik dacht wel ineens: o ja. Een peer.
Dus ik ging een peer eten in plaats van een sigaret roken. Oftewel, een damper doen. En daarna dacht ik: weet je, ik slaap toch al de hele dag. (Of heel veel.) Dus Ik ga gewoon vroeg naar bed.
En wat een dromen! Echt ik had zoveel dromen. Eigenlijk nu ik erover nadenk ook al in de aanloop, voordat ik ging stoppen. Alsof er al iets in werking was gezet zonder dat ik me daar bewust van was. (Althans, mijn grotere zelf was er dus wel van bewust)
Dromen, dromen, dromen. Echt bizar.
Volgende ochtend wakker. Zelfde riedeltje. Yogamat, ademhalingsoefeningen, yoga. Mijn glas warm water. Vitaminen. Daarna een bakje koffie. Naar de wc ging weer helemaal super. Without any problem.
En toen begon Dag 2.
Weer zo vaak aan dampen gedacht. Maar ik liet die andere stem in mijn hoofd de overhand nemen. De stem die zei: nyaak, dit gaan we echt niet doen. Maak die damper niet zo groot. Jij kan dit! Je komt hier doorheen.
Voor de mensen die dit ook doen of gaan doen: Dag 2 is echt niet makkelijk. but if i can do it, you can!!!
Wat ik vooral deed, was lopen. Dat doe ik nu ook, terwijl ik dit opneem. Ik loop echt een megagrote ronde door het park met de hond en ondertussen praat ik. Veel lopen deed ik altijd al, alleen nu pak ik er een extra ronde bij of ga ik op een ander tijdstip. Gewoon om in beweging te blijven.
Ik merk dat zo vertellen, praten en het opschrijven een van de belangrijkste dingen is die ik in dit leven te doen heb.
Mijn verhaal vertellen. En niet zozeer omdat… Ja, hoe zeg ik dat? Niet zozeer omdat ik gehoord wil worden eigenlijk precies de andere kant. Ik heb het gevoel dat wat ik deel misschien voor een ander iets kan openen. Net zoals het voor mij doet. Ik heb dit nodig! Want ik heb echt wat te vertellen namelijk. Ik heb een verhaal.
En terwijl ik hardop zeg, volgt de kraai me gewoon. Hij liep net over. Ik wou dat ik het kon laten zien. Ik ben zo dankbaar voor dit soort dingen. De natuur spreekt met mij. Dat is eigenlijk ook een van de redenen dat ik dit boekje / dit verhaal, ben gaan opnemen en schrijven. Any way daar kom ik nog op terug.
Dag 2 voelde als een mooie dag. Een moeilijke dag. Een dag die eigenlijk best snel is gegaan en tegelijkertijd heel lang duurde.
Na het eten had ik het weer even heel zwaar. Omdat ik daar voor mezelf zo’n lekker moment van had gemaakt. Even zitten. Even dampen. En dat had ik zelf gecreëerd. Al die momentjes had ik zelf ingelast. Dus nu was het aan mij om iets anders te creëren.
Ik heb het roken en daarna het dampen zo’n grote rol in m’n leven gegeven. Ongelofelijk! Het was bedoeld als iets erbij. Iets waar ik gewoon even van kon genieten maar ondertussen was ik er volledig afhankelijk van geworden.
Ik ging weer vroeg naar bed.
Wat een steun ook van m’n gezin. Dankbaar!
In bed zette ik een podcast aan en ik denk dat ik het vijf à tien minuten volhield. Het bizarre was dat ik niet echt sliep. Ik viel weg en even later kwam ik terug. Het moment van weg zijn was gewoon een blanco moment. Soms duurde het een paar minuten, vijf, soms tien. En dan was ik er weer.
Het deed me denken aan een interview dat ik pas had gehoord met iemand die veel ervaring heeft met het astrale gebeuren, met kosmische dingen en out-of-body-ervaringen. Daar ben ik zelf ook mee bezig. (Nog niet gelukt.)
Hij vertelde dat hij dat moment tijdens meditatie, waarop je opeens weg bent en dan weer terugkomt, ziet als een moment waarop je naar The Void gaat. Volgens hem is dat het begin van alles. Een plek waar je informatie opdoet die pas later, zeg maar, unpacked wordt.
Dat vond ik een hele mooie. Want ik doe al een tijd bewustzijnswerk en als ik mediteer, vooral als ik in die thètastand kom, ben ik er opeens niet meer. En ineens word ik weer wakker en heb ik een stuk gemist. Maar het voelt ook alsof ik niet echt weg was. Ik dacht altijd: hoezo kan ik met mijn eigen mind niet bij blijven.
Wat hij zei, gaf me ergens geruststelling. Want ik ben me er dus wél van bewust dat ik even niet bewust ben.
Dus wie is zich daar dan bewust van?
Oké, deze gaat een beetje diep. Hahaha
(Dag 3, einde Dag 3… Neeeeee. Het natuurlijk Dag 2.)
Ik ben supertrots op mezelf. En ben eigenlijk helemaal ready voor de volgende dag.
Waarom ik steeds Dag 3 zeg? Waarschijnlijk omdat het volgens het boekje morgen zo’n cruciale dag is.
