What He Brought Back From the Other Side

Letterlijk doodgaan en terugkomen.

En dan wordt alles wat je voelt, zegt, weet en toch ook weer niet weet, en deelt waar je soms zelf van staat te kijken, uit eerste hand bevestigd.

Deze column gaat over The other side.

Letterlijk doodgaan en terugkomen.

Onverwachte ontmoetingen. Bijzondere gesprekken.

Amper een week verder en weer zitten we aan tafel met een bijzondere man met een verhaal. Volop aan de chocolade dragees en een kopje cacao. Altijd het moment waarop de harten openen.

We spraken over het cellulaire systeem en hoe de binnenkant van een cel continu in beweging is. Hij vertelde dat hij via een goede vriend de binnenkant van een cel kon bekijken, en dat dit fenomenaal was. Op microscopisch niveau draait en stroomt er van alles aan energie, als een kleine vortex van leven.

En dan te bedenken dat wij uit ontelbare cellen bestaan die allemaal informatie, intelligentie en energie dragen. Samen vormt dit het totale veld dat wij als mens uitstralen en ervaren.

Omdat ik vertelde dat mijn oma dezelfde auto-immuunaandoening had als ik, kwamen we ook bij de epigenetica terecht. DNA draagt biologische informatie en epigenetica kan de invloed van ervaringen over generaties heen doorgeven. Het lichaam slaat patronen van stress, veiligheid en gedrag langdurig op.

Bepaalde reacties of gevoeligheden kunnen dus “ouder” zijn dan alleen jouw huidige moment. Via familielijnen. Via generaties.

Ons lichaam is niet alleen vlees en botten. Het is een levende opslag van alles wat we hebben meegemaakt.

In simpele taal:

Ons DNA is als een boek met instructies waarmee we geboren worden. Epigenetica gaat over welke hoofdstukken open of dicht staan door wat je hebt meegemaakt.

Bij mij ging er een hoofdstuk open na een traumatische ervaring. Ik zie het als een hele lijn die er altijd al was, maar die ineens aansloeg en van alles aanraakte.

En dan begint de reis naar binnen.

Hij vroeg me recht op de man af:

“Wat triggert jouw auto-immuun?”

Wow. Mooie directe vraag.

Het eerste wat ik antwoordde was onveiligheid en de angst voor verlies. Gerelateerd aan de dood.

En terwijl ik dit nu zo in dit moment opschrijf voel ik de diepere lagen.

Zodra ik onveiligheid voel en dat kan door hele kleine dingen opkomen, gebeuren er meerdere dingen tegelijk in mijn lichaam. Ik voel een energiestoot door me heen gaan. Mijn hart gaat harder kloppen. Er is een alertheid die heel aanwezig is.

Er wordt iets in werking gezet. Dan komen de gedachten. Dus eerst het lichaam. Dan de gedachten.

Het is een oud mechanisme dat geprogrammeerd was en inmiddels in de-programmering is. Maar dat kost tijd.
Met de gedachten kan ik spreken, vooral in liefde. En waarschijnlijk werkt dit ook door op mijn cellen, die zo langzaam een nieuwe programmering in werking zetten.

Maar op het moment dat er echt iets gebeurt, zoals de diagnose van mijn moeder, en daarna het overlijden van bijna het dierbaarste wat ik kende, raakt dat iets anders.

Een nieuwe oude laag.

Ik was al 2,5 jaar van de medicatie af, geen flare-ups. Alles zag er perfect uit. Artsen stonden versteld. Maar toen mijn moeder wegviel, gebeurde er eerst iets wat bijna niet uit te leggen is. De energetische navelstreng werd bruut losgetrokken. Ik kon dat letterlijk voelen. Een intense pijn.

Vervolgens verstijfde mijn lichaam en voelde ik bijna niets meer. Mijn lichaam niet. Helemaal niets. Gewoon niet aanwezig. En toch doorgaan terwijl alles in jezelf kapot is gegaan.

Het was zo’n shock, ook om te zien hoe het leven eindigt dat er (denk ik) een beschermingsmechanisme opkwam. Ik sloot me af van mijn fysieke lichaam.

Toen ik langzaam terugkwam, was er een andere laag geactiveerd. En moest ik dealen met alles wat ik eerder niet in één keer kon voelen.

Eigenlijk zit nog steeds in dat proces. Daarom schrijf ik er ook over.

Ik ben helend in de rauw.

Deze gebeurtenis heeft een nieuwe laag geopend waarbij er een hele hoop epigenetische shit uitgewerkt wordt in mijn lichaam. Maar voel wel heel sterk dat ik niet alleen aan het helen ben voor mezelf maar voor een diepe, grote familielijn.

Terug naar het bijzondere gesprek en de vraag: wat triggerde jouw auto-immuun…

Mijn antwoord in het moment:
“Schrik, onveiligheid, vertrouwen, verlies, dood.”

De man keek me aan en begon te vertellen.

“Vijftien jaar geleden heb ik wat meegemaakt,” zei hij.

“Dood bestaat niet. Ik was aan de andere kant.”

Ik ging naar voren zitten.

Hij zei:
“Ik was altijd bezig. Druk. Sport, werk en ik heb ADHD. En plotseling ging het mis. Afgelopen. Klaar. Ik deed mijn ogen open en was aan de andere kant.”

Ik zei:

“Je bedoelt echt dood? Je was letterlijk on the other side?”

Hij zei:

“Ja. Echt. Mijn hart stopte en het was klaar.”

Ik hing aan zijn lippen.

Hij zei:

“Dus je hoeft niet bang te zijn. Verlies bestaat niet.”

Ik zei:

“Vertel, wat heb je gezien? Ik ontvang zoveel informatie en zeg altijd: ik weet. Maar jij weet het omdat je het gezien hebt. Ik wil weten of wat ik voel en doorkrijg klopt.”

Hij vertelde dat hij er eigenlijk nooit over spreekt. Omdat zijn ervaring zo iets onvoorstelbaars was dat het niet uit te leggen viel. Ik kon zien dat hij ergens een ongemak voelde. Dus ik ging verder.

“Kreeg je de keuze om terug te komen?”

Hij lachte en zei:

“Wij zijn dit niet. Wij zijn bewustzijn en je neemt alles mee.”

Hij sprak over liefde en onvoorwaardelijkheid.
Ik sprak over creatie.
Hij sprak over keuzes voor goed en kwaad. Over het lichaam dat tijdelijk is en vanaf een bepaald punt simpelweg begint af te takelen.

“Hoe mooi mensen er aan de buitenkant ook uitzien, vaak ook door alles wat er ingespoten wordt,” zei hij, “aan de binnenkant gebeurt er een ander proces. Dat start vanaf je veertigste.

Ons leven hier stopt. Maar wij blijven bestaan.”

Hij vertelde dat je daar alles ziet en weet. En dat het uiteindelijk gaat om liefde en authenticiteit.

Hij zei:

“Ik kwam terug en geloof me, ik maak me nergens meer druk om. Dit hier is een soort theater.”

Ik zei:

‘‘Ik noem het zelf altijd een videogame’’

Hij zei:

“Heel veel van wat we hier doen klopt voor geen reet. Mensen zijn alleen maar aan het rennen.”

Ik zei:

“Precies. En daardoor verliezen ze de essentie van wie ze zijn en wat ze hier komen doen uit het oog.”

Hij zei:

“We zijn het vergeten”

Ik zei dat ik mijn moeder kan voelen maar niet zie.

Hij zei:

“We zijn energie.”

Ik zei:

“Ja. Maar hier in deze densiteit zien we maar een klein deel, misschien één procent van het lichtspectrum.”

Hij zei:

“Daar zie je alles.”

Ik zei:

“Klopt het dat onze gedachten daar ook letterlijk zichtbaar zijn? Dat we met onze gedachten enorm veel creëren, alleen denken dat het geen realiteit is?”

Hij moest lachen en herhaalde:

“Daar zie je alles.”

Hij zei dat hij het moeilijk vond om erover te praten. Na die ervaring werd hij niet begrepen. Maar dit gesprek voelde voor hem bijzonder.

Uiteindelijk lag zijn levensverhaal in vogelvlucht op tafel.

Hij vroeg naar mijn verhaal.

Ik vertelde kort. Mijn moeder uit Zeeland, mijn vader uit Afrika. Mijn moeder christelijk, mijn vader moslim. Beiden hebben religie uiteindelijk losgelaten, en daar besta ik uit voort.

Ik vertelde over remembrance en de Africana reizen. Over de groepen vrouwen en hoe ik mezelf vanuit enthousiasme soms verlies in het dragen.

Hij moest lachen en zei:

‘‘Je bent een coach net als ik. Niet stoppen. Doorgaan.”

“Je mag vlieguren maken. Leren, vallen opstaan en steeds beter begrijpen.”

Ik zei:

“Ja, ik ben de vorm van m’n werk aan het veranderen.”

Hij zei:

“Heel goed.”

Hij zei nog kort iets over aura’s en energievelden en mijn authenticiteit. Het voelde alsof hij dwars door mijn veld heen keek, zoals ik vaak dwars door energievelden heen voel.

Hij had iets meegenomen van die andere kant. Het was voelbaar.

Iets wat hij niet volledig deelde, omdat het binnen zijn omgeving geen onderwerp is.

Maar hij weet.

Ik weet.

Hij zei:

“Ik ben nergens bang voor. Ik heb veel gezien en meegemaakt. Ik geniet van het leven en doe wat ik leuk vind. Maak me niet druk en focus me vooral op de juiste voeding voor de cellen. Want oud worden kan, maar wel het liefst kwalitatief.”

Ik zei: “Dankjewel voor het delen van jouw geheim.”

Hij zei: “Dat ik dit deelde, zegt meer over jou dan over mij. Dankjewel.”

Binnenkort meer over waarom wij eigenlijk samen aan tafel zaten.
Over de creatie van iets gezonds én lekkers.

Speciaal voor 40+.

Misschien niet zo toevallig als het lijkt dat juist dát gesprek ontstond terwijl we spraken over voeding, het lichaam, ouder worden en wat er werkelijk toe doet.

Vorige
Vorige

Zou dit de verandering zijn?

Volgende
Volgende

Behind the Veil