The bridge between earth and cosmos
Het moment waarop iets niet alleen als een gedachte binnenkomt, maar als een volledige herinnering door mijn hele lichaam beweegt, alsof iedere cel ineens zegt: ja… dit ken ik. Een diepe innerlijke ontspanning op plekken die al jaren gespannen stonden, terwijl de tranen die ik niet tegen kon houden vanzelf begonnen te stromen.
Opeens werd helder waarom mijn leven altijd in het teken heeft gestaan van herinnering, bewustzijn en het voelen van alles wat zich onder de oppervlakte bevindt. Waarom ik mensen nooit alleen kon zien als hun gedrag, woorden of rol, maar altijd iets daaronder voelde bewegen. Een waarheid. Een pijn. Een verlangen. Een licht.
Dat is ook waarom presence, zachtheid en frequentie voor mij altijd belangrijker voelden dan perfectie of oppervlakkige vormen. Mijn lichaam reageert simpelweg op wat klopt en wat niet klopt. Inmiddels weet ik ook dat ik daar niet altijd iets mee hoef, maar ik voel het wel.
Na een intense periode waarin ik fysiek werd stilgezet begon mijn leven langzaam te verschuiven en niet lang daarna kwam covid, wat die verschuiving alleen maar verder verdiepte. De deur naar de holistische en spirituele wereld werd voor mij officieel geopend, omdat mijn fysieke genezing niet volledig te vinden was op het puur aardse vlak. Dus begon ik te zoeken. Niet vanuit sensatie, maar vanuit een diep verlangen om te begrijpen wat mijn lichaam me probeerde te vertellen.
Ik deed verschillende healingsessies, regressiewerk, Dna activatie en hypnose, maar pas nu vallen al die ervaringen werkelijk op hun plek.
Ik herinner me nog goed dat ik tijdens een reeks chakra healings op een bepaald moment de vraag kreeg of ik een kaart wilde trekken. Ze zei erbij: “Dit doe ik normaal nooit, maar ik voel dat jij een kaart moet trekken.”
Ik trok Ancient Wisdom.
Tijdens mijn laatste sessie vertelde ze vervolgens over een enorm wit licht om me heen. Zo groot dat ze er zelf stil van werd. Ze noemde me een engel op aarde. Ik weet nog dat ik die woorden ergens diep vanbinnen herkende, maar tegelijkertijd ook meteen kleiner maakte. Alsof een deel van mij dacht: doe normaal.
En toch voelde ik dat er iets onder haar woorden lag wat ik toen nog niet volledig kon begrijpen of dragen. Alsof ze iets benoemde wat mijn systeem ergens allang wist, maar waar mijn menselijke kant nog niet klaar voor was om echt naar te kijken.
Toen ze vroeg wat voor werk ik deed vertelde ik dat ik na vijftien jaar ondernemen inmiddels als ambtenaar werkte, waarop ze begon te lachen en zei: “Jij gaat heel ander werk doen.”
Nu begrijp ik waarom ik die naam nooit meer los kon laten en waarom mijn werk uiteindelijk Ancient Wisdom ging heten.
Ook de regressiesessie valt nu volledig op zijn plek. Ik begrijp waarom ik terugreisde naar een leven waarin ik slaaf was, geen identiteit had en mezelf volledig verloren voelde. De pijn was ondraaglijk en tegelijkertijd zó echt dat het leek alsof mijn lichaam het zich herinnerde.
Maar tijdens die regressie bevond ik me niet alleen in een vorig leven. Ik herinner me ook dat ik me in een bewustzijnslaag bevond die voelde als een volledig sterrenstelsel. Een ruimte van zoveel vrijheid, schoonheid en verbondenheid dat woorden er eigenlijk tekort voor schieten.
Het voelde als een vorm van thuiskomen op een niveau dat mijn menselijke woorden nauwelijks kunnen uitleggen. Alsof mijn bewustzijn zich iets herinnerde wat ouder was dan dit leven alleen.
Toen kreeg ik de vraag: “Waarom kies je voor deze ouders?”
Ik weet nog dat ik bijna verward reageerde. Waarom zou ik überhaupt weggaan van deze plek? Waarom zou ik kiezen voor een menselijk leven met pijn, verlies, dualiteit en vergeten?
En toch voelde ik tegelijkertijd dat daar precies iets essentieels lag. Want bewustzijn bestaat niet alleen ergens “boven”, maar juist via het mens-zijn dat iets wil ervaren, herinneren en belichamen.
En dan de hypnosereis… uren die voelden als minuten.
Ik kwam aan op een grasveld vol bloemen die zo levend waren dat ze leken te dansen. Ze waren enorm groot waardoor ik nauwelijks iets kon zien, maar met mijn handen kon ik ze omhoog en naar beneden bewegen.
Toen voelde ik mijn moeder. Niet fysiek, maar als energie. Ik had zelf ook geen lichaam meer, ik was bewustzijn. We bewogen samen zonder woorden en toch begrepen we elkaar volledig. Mijn fysieke lichaam begon in de stoel te huilen terwijl ik daar was. Het voelde als thuiskomen.
Toen voelde ik: dit was het, ik moet verder.
Precies zoals ik dat in dit leven ook kon voelen wanneer ik bij mijn moeder op de koffie zat en ineens zei: ik ga! Heb nog veel te doen.
Toen landde er een adelaar.
Ik ging op zijn rug zitten en hij vloog met enorme snelheid door een tunnel naar beneden waardoor ik me letterlijk vast moest houden aan de stoel.
Ik kwam ondergronds terecht. We bewogen door een grot en kwamen uit bij een gigantisch kristalachtig gesteente dat voelde als een bergkristal. Ik kreeg een code mee: 952 = 16 = 7.
Toen begreep ik daar niets van.
Nu wel.
Ik herinner me nog goed dat de hypnotherapeut vroeg: “Kan je me vertellen wat dat kristal voor jou is?” waarop ik antwoordde: “Dat ben ik.”
Kristal is geheugen. Daar waar wisdom ligt opgeslagen. Wij zijn geheugen.
Nog vóór deze hypnose had ik een DNA-sessie gehad waarin via audio en een sigiltekening bepaalde lagen in mij werden aangeraakt. Destijds begreep ik daar weinig van, maar ik voelde wel dat er iets in mij wakker werd. Alsof bepaalde bewustzijnslagen voorzichtig werden geopend.
Nu begrijp ik ook waarom zulke processen vaak laag voor laag verlopen. Een menselijk lichaam en zenuwstelsel kunnen niet ineens alles tegelijk bevatten of openen. Er zit een reden achter het geleidelijke herinneren. Bewustzijn beweegt niet voor niets in fases door ons heen.
Als alle lagen zich in één moment volledig zouden openen, zou het lichaam dat simpelweg niet kunnen dragen. Alsof er teveel licht, informatie en energie ineens door een menselijk systeem heen probeert te bewegen. Het lichaam heeft tijd nodig om mee te groeien met wat de ziel zich herinnert.
Misschien is dat ook waarom zoveel van deze ervaringen niet komen als één grote explosie van weten, maar als kleine openingen. Herinneringen. Resonanties. Flarden die zich pas later werkelijk beginnen te begrijpen.
In deze tijd begon ik ook steeds meer de dualiteit binnen de spirituele wereld te zien. Ik bezocht gatherings waar vrouwen dansten, trommelden en lichttaal spraken, waar tijdens ceremonies volledig werd geleefd vanuit het kosmische stuk. Niks mis mee, maar ergens voelde ik heel duidelijk: dit is niet mijn weg.
Ik voelde mezelf vooral als observer. Kijkend. Voelend. Luisterend.
Juist daardoor begon ik steeds sterker te voelen hoe belangrijk de aarde eigenlijk is. Het lichaam. Het mens-zijn. Niet verdwijnen in het hogere, maar bewust aanwezig zijn in deze ervaring. Dit is ook ons thuis.
En nu voel ik opeens waarom het woord immens zoveel in mij opent.
In-mens.
Wat in de mens leeft is echt immens.
Bewustzijn. Liefde. Verdriet. Creatiekracht. Ziel. Herinnering.
Dit is ook waarom remembrance steeds terug blijft komen in mijn leven. Waarom ik altijd voelde dat ik ergens tussenin bestond.
Vroeger voelde dat niet als iets moois, maar juist als iets eenzaams. Alsof ik nergens volledig bij hoorde. Niet helemaal hier en niet helemaal daar. Ik keek constant naar beide kanten, zoekend naar waar ik eigenlijk thuishoorde.
Tussen Afrika en Nederland.
Tussen het aardse en het spirituele.
Tussen voelen en begrijpen.
Tussen mens en bewustzijn.
Lange tijd dacht ik dat ik moest kiezen welke kant van mij echt mocht bestaan. Alsof het één het ander uitsloot. Maar nu begrijp ik dat ik nooit bedoeld was om een deel van mezelf achter te laten.
Ik bén juist ontstaan tussen die werelden in.
En waar het vroeger voelde alsof ik verdwaald was tussen verschillende werkelijkheden, voel ik nu hoe alle stromingen door mij heen bewegen. Niet langer tegenover elkaar, maar samen en ook nog op het zelfde moment.
Afrika voelde voor mij als herinnering via het lichaam. Via ritme, aarde, natuur, aanwezigheid en een manier van leven waarin spiritualiteit niet losstaat van het dagelijkse bestaan.
Nederland bracht me juist bewustzijn in het observeren, analyseren, aanpassen en zoeken naar wie ik ben binnen een maatschappij die sterk gericht is op presteren, structuur en het mentale.
Nadat mijn gezicht onderweg naar Afrika plotseling verlamd raakte, veranderde alles. Niet lang daarna volgde de diagnose, al zagen de artsen geen directe relatie tussen die twee. Maar juist dat voelde voor mij niet kloppend. Vanuit een holistische blik kon ik moeilijk geloven dat lichaam, stress, emoties en gebeurtenissen volledig los van elkaar bestaan.
Mijn lichaam had in ieder geval een enorme klap gekregen en mijn hoofd was letterlijk in shock geraakt. Angst nam een tijdlang mijn systeem over. Want hoe bewust we ook zijn, een diagnose activeert iets in het menselijke brein.
Ik voelde diep vanbinnen dat mijn heling niet alleen op fysiek niveau lag. Ik wilde naast de medische wereld ook begrijpen wat bewustzijn, emoties, energie en overtuigingen doen in het lichaam.
Die zoektocht bracht uiteindelijk ook een Senegalese plant healer op mijn pad.
Mijn roots.
De wortels waar ik vroeger juist afstand van wilde nemen.
Na twee telefoongesprekken hoorde ik niets meer en dacht ik dat het blijkbaar niet voor mij bedoeld was, totdat hij ineens voor mijn deur stond in Amsterdam.
“We found the ancestor,” zei hij.
Ik lachte het weg omdat het te groot voelde, maar ergens wist ik dat dit moment belangrijk was. De benaming maakt ook helemaal niks uit. Ook dit heeft alles te maken met herinneren wat we weten.
Tijdens die dagen leerde hij me werken met traditionele planten. En precies op het moment dat we samen in de overkapping zaten, begon het enorm te stormen en regenen. Het water stroomde letterlijk mijn praktijkruimte binnen. Alles werd nat. Dat was nog nooit eerder gebeurd. Het voelde echt symbolisch.
Water is zuivering. Water stroomt waar het niet gaan kan, om te laten zien dat er altijd een weg is.
Er werd iets ouds opengebroken, en het leven zelf zei: het is tijd.
Voordat hij vertrok zei hij: “Ga voelen. Zoek alles uit. Jij gaat hiermee werken en vele vrouwen ondersteunen.”
Het voelde allemaal onwerkelijk en spannend, maar diezelfde dag begon ik nog aan de reis met die plant. Wat er sindsdien allemaal is geopend, letterlijk en figuurlijk, is te veel om hier volledig te beschrijven.
Tot op de dag van vandaag drink ik die plant nog steeds met tussenpozen en iedere reis brengt me dieper terug naar mezelf. Niet weg van de aarde, maar juist dieper erin. Verbonden met de natuur die wij ook van oorsprong zijn.
En waarschijnlijk is dat uiteindelijk ook wat er gisteren gebeurde.
Ik probeerde het galactische deel van mezelf jarenlang kleiner te maken, zachter te maken of ergens weg te stoppen, omdat ik zag hoe mensen volledig konden verdwijnen in alleen het kosmische stuk, terwijl ik juist voelde hoe belangrijk het menselijke leven is.
Maar gisteren voelde ik het ineens volledig.
Niet als fantasie, gedachte, of als iets wat ik graag zou willen geloven. Ik begreep het! En voelde de resonantie met bepaalde sterrenvelden zo diep in mijn systeem dat er geen twijfel meer overbleef. Alsof mijn bewustzijn zich herinnerde waar het eerder had bewogen, geleerd en bestaan. Niet beperkt tot één plek of één identiteit, maar wel met een diep innerlijk weten van oorsprong.
En voor het eerst voelde ik niet meer de behoefte om dat deel van mezelf te verbergen of terug te vertalen naar iets wat makkelijker te begrijpen is.
Ik weet dat ik hier niet ben om te ontsnappen van de aarde.
Integendeel.
Ik voel juist dat ik hier ben om het kosmische terug het lichaam in te brengen. In ritme, stem, aanraking. In schrijven, zachtheid en waarheid. In mens-zijn. Verbonden in Liefde met elkaar. Niet tegenover elkaar.
Diep vanbinnen wist ik altijd al dat er iets in mij leeft dat verder kijkt dan alleen deze zichtbare werkelijkheid. Misschien juist omdat ik vaak voel hoeveel mensen afgesneden zijn geraakt van hun essentie.
En dat is waarom remembrance zoveel voor mij betekent.
Ik schrijf om te delen wat er in mij leeft. Om woorden te geven aan gevoelens, herinneringen en ervaringen die jarenlang ergens diep vanbinnen verborgen bleven. Om uit te spreken wat zoveel mensen voelen, maar vaak nooit volledig hebben durven zeggen.
En misschien opent juist dát iets.
Dat iemand zichzelf weer herkent in zijn eigen gevoel, zijn eigen waarheid, zijn eigen ervaring.
En zo krijgt alles langzaam steeds meer vorm.
Vandaag ben ik dankbaar dat ik weer een laag dieper mocht herinneren wie ik ben.
Ik schrijf over herinnering, bewustzijn, heling, belichaming, Afrika, het kosmische en de menselijke ervaring, door de ogen van een vrouw die zichzelf steeds dieper herinnert. Als dit verhaal iets in jou heeft geopend, ben je welkom om nog even te blijven…
Voel je dat schrijven ook iets in jou opent? Begin dan met deze schrijfopdracht.
Much Love,
Nyaki