Een paar maanden geleden begon mijn man vanuit huis zijn eigen chocolade atelier. Handgemaakte chocolade, met zoveel liefde gemaakt. Mabero. Een naam ontstaan uit de eerste letters van onze drie kinderen.
Terwijl ik dit schrijf moet ik denken aan ons allereerste begin samen. Aan de periode waarin ik verliefd was, naar Senegal wilde reizen om hem beter te leren kennen en alleen weg kon als ik iets vond waarmee ik de kosten kon dragen.
Ik richtte Nyaki International op en besloot de Afrikaanse manden die ik kleinschalig verkocht ook business to business aan te bieden. Als ik eraan terugdenk moet ik lachen. Het voelde echt als me, myself and I de wijde wereld in. Avontuur. Vertrouwen. Gewoon gaan.
Nu, zestien jaar later, stonden we opnieuw voor zo’n keuze. Alleen dit keer niet meer alleen samen, maar met een gezin, drie kinderen, een hond en twee katten. Een vaste baan opzeggen en kiezen voor iets waar je hart daadwerkelijk gelukkig van wordt.
Het waren pittige maanden. Eigenlijk zijn het nog steeds pittige maanden. Maar dat diepe vertrouwen dat alles precies loopt zoals het mag lopen, houdt ons overeind.
Ik ben vooral bezig met het opnieuw vormgeven van mijn inner journeys. Rijker. Meer diepgang. Meer structuur. Meer bedding.
En mijn man staat ondertussen bijna continu chocolade te draaien. We drinken cacao, brainstormen, visualiseren, creëren en werken hard, maar voelen tegelijkertijd ook dat we echt léven. En laten we eerlijk zijn, daar horen natuurlijk ook de nodige ups en downs bij.
Vandaag hielp ik hem met het samenstellen van nieuwe chocolade sample boxen. Mooie mixdoosjes voor potentiële klanten en om te kijken of dit misschien ook iets voor de website zou zijn.
Alleen miste er nog één chocoladevariant.
“Ik loop wel even naar de Turkse groenteboer,” zei mijn man. Zijn chocolade ligt daar namelijk gewoon in de winkel verkocht te worden. Iets wat ik trouwens nog steeds ontzettend mooi vind aan dit hele avontuur. Dat soort lokale samenwerkingen.
Dus hij liep naar de winkel… om zijn eigen chocolade te kopen.
Ongeveer tien minuten later ging de deurbel.
Ik hoorde meteen stemmen in de gang en dacht nog geïrriteerd: waarom neem je nou nooit sleutels mee? Ik stond midden in een telling, had handschoenen aan vanwege de chocolade en droeg een badjas over mijn kleding omdat ik het koud had.
Al mopperend liep ik naar de deur.
Nog voordat de deur helemaal open was hoorde ik mijn man zeggen:
“Nee hoor, geen probleem.”
En vervolgens:
“Deze meneer komt even jouw cacao drinken.”
Ik keek hem aan alsof hij gek geworden was.
Echt… wát?
Ik liep terug naar binnen, half lachend, half geïrriteerd en dacht alleen maar: ik ben druk.
Ik verontschuldigde mezelf en zei:
“Ga lekker zitten, ik maak even mijn telling af en dan maak ik een heerlijke cacao.”
Ondertussen probeerde ik zelf ook weer even terug te zakken in mijn lichaam. Hahaha.
Ik liep naar de keuken en begon cacao te bereiden. We hebben een open keuken, dus ondertussen stond deze compleet onbekende man gewoon gezellig midden in onze space terwijl mijn man verschillende chocolade dragees liet proeven.
En langzaam ontstond er een gesprek.
Hij vertelde lachend hoe grappig hij het vond dat de maker van de chocolade zijn eigen producten in de winkel ging kopen. Maar toen hij al die sample boxen zag staan, snapte hij het ineens helemaal.
Deze man had een bijzondere energie. Open. Warm. Aanwezig. Het klikte direct.
Nog geen tien minuten later zaten we met z’n drieën cacao te drinken en spraken we over energie, frequency, technologie en the purpose of life. En eerlijk… dat is misschien precies waarom cacao al eeuwenlang bekend staat als een hartopener.
Op een gegeven moment vertelde hij wat hij deed en voordat ik het doorhad lag er ineens iets moois op tafel. Iets waarbij alles resoneerde.
Alles voelde kloppend.
Alsof het leven ons heel even liet zien:
zie je wel… blijf bewegen.
Ik zei: “Divine timing.”
Hij glimlachte en antwoordde: “Synchronicity.” 🙏🏼
Wordt vervolgd…