Trecena Toj – het vuur dat ontwart en de adem die volgt

Vandaag is de laatste dag van de trecena Toj, een 13-daagse cyclus die in het teken staat van kosmische rechtvaardigheid, balans herstellen en heilig vuur.

Toj is de wet van oorzaak en gevolg, niet als straf, maar als liefdevolle correctie van het universum.

De essentie van Toj

🔥 Vuur & offer

Iets teruggeven aan het Leven: tijd, aandacht, waarheid, dankbaarheid.

⚖️ Balans & rechtzetting

Oude schulden, karma, geloften, beloftes aan jezelf komen omhoog om gezien en geheeld te worden.

🕯️ Verzoening

Met jezelf, je lijn (ouders & voorouders) en de Aarde.

Wat Toj van je vraagt

• Waar heb ik meer genomen dan gegeven, of mezelf tekortgedaan?

• Welke belofte heb ik aan mezelf of het Leven gebroken?

• Wat mag ik bewust aanbieden om de stroom te herstellen?

Hoe Toj zich kan laten voelen

• Oude thema’s keren terug (relaties, geld, energie, grenzen).

• Een innerlijke drang om “het goed te maken” niet uit schuld, maar uit integriteit.

• Behoefte aan ritueel, eenvoud en eerlijkheid.

Ritueel (simpel & zuiver)

Steek een kaars aan en spreek hardop: “Ik herstel de balans door waarheid en dankbaarheid.”

Schrijf op wat je teruggeeft: tijd, rust, excuses, afronding.

Breng een klein offer: bloemen, cacao, adem, stilte.

Toj leert: Alles wat in balans is, blijft stromen. Niet door perfectie, maar door bewustzijn en overgave. Wie met Toj meebeweegt, ontlast het veld, voor zichzelf én de generaties na haar.

Het grotere veld

Op 2 december sloten we de Sacred Africana reis af. Ik was moe. Klaar. En ik voelde een diepe drang om naar binnen te keren.

Pas achteraf zag ik het grotere veld. Op diezelfde dag stapten we de trecena Toj binnen.

Wauw.

Toj. Het vuur. De balans. De karmische correctie.

Op 4 december zat ik bij de breintraining.

Mijn brein liet iets zien wat ik niet wilde zien, maar wel móést zien: mijn vuur was bijna opgebrand. Niet omdat ik het niet voelde, maar omdat het nu zichtbaar werd.

En er was een duidelijke oorzaak. Mijn rem… zelfs mijn handrem in mijn systeem… werkt niet meer. Dat ene inzicht verklaarde zoveel. Mijn tempo. Mijn manier van werken. Maar ook het letterlijk voelen van alles om me heen en door me heen.

Mijn bovenkant staat volledig open. En zonder rem kun je niet afremmen. Niet stoppen. Niet pauzeren. Dan is er alleen maar doorgaan, terwijl het systeem al lang om rust vraagt.

Diezelfde week kwamen er meerdere triggers omhoog. Niet als toeval, maar als uitnodiging. Wanneer het vuur laag staat, laat het leven zien waar de lekkage zit.

Ik voelde dat ik faalde in het belichamen van mijn grenzen. Ik sprak ze uit, maar handelde er nog niet volledig naar.

De dagen daarna kreeg ik heftige pulsen in mijn hoofd. Mijn gedachten sloegen aan: Dit kan niet goed zijn. Wat gebeurt er in mij?

En toch wist ik, realistisch gezien dat dit samenhing met de training. Het zenuwstelsel dat opnieuw leert reguleren. Het vuur dat wordt aangeraakt.

De Kigelia Africana… Ze is magisch. Niet omdat ze iets wegneemt, maar omdat ze licht brengt in het donker. En laat donkerte nu precies dat zijn wat het felste licht kan dragen.

Op woensdagavond fluisterde iets in mij: “Bekijk je eigen Maya-chart opnieuw maar vanuit een andere angle.”

Waar liggen jouw vrouwelijke blokkades?

In één oogopslag zag ik ze. Helder. Onontkoombaar. Waar. Ik berekende de chart van mijn moeder. Daarna die van mijn vader. En ik brak.

Twee voorouderlijke lijnen. Diepe tonen. Beide dragend aan vrouwelijke karmische patronen van schuld, schaamte, dragen, volhouden, inslikken.

En toen het besef: ik ben hier om te ontwarren. Niet om te dragen, of te fixen. Maar om terug te geven wat nooit van mij was.

Wat generaties lang vastzat in lichamen vóór mij en zich ook in mijn lichaam had genesteld.

Het was nacht. Alles werd stil. Helder. Ik voelde mijn moeder. En de tranen rolden over mijn wangen. Haar boodschap kwam zonder woorden: Eindelijk! Het is niet van jou. Jij bent hier om het los te laten. Om te bevrijden.

De volgende ochtend voelde ik me leeg. Zacht en rustig. Niet leeg als tekort, maar leeg als ruimte.

Een groepsbericht herinnerde me eraan: we bewogen  in de energie van Tijax. Het obsidiaan mes. Dat wat karmische lijnen doorsnijdt.

Tijax is mijn bestemming. Maar het was niet de bedoeling om direct te snijden. Nee! Met K’at op mijn rechterhand zou onbesuisd snijden betekenen dat ik mezelf kapot snijd. Eerst ontwarren. Eerst zien. Eerst voelen.

Ik sta aan het begin van een zeer diepe laag. Een wortelsysteem met een kernknoop. Eentje die ik al langer voelde, maar die zich nu pas écht liet zien.

Ik moest denken aan een droom van meer dan een jaar geleden: de grote zwarte bol in mijn buik. In de baarmoeder. Daar waar het leven begint. Ik dacht al die tijd dat hij van mij was door alles wat ik had meegemaakt. Maar nee. Deze bol was mij meegegeven. Ik draag de toon van voltooing. Het is aan mij om te doen wat de vrouwenlijn niet kon.

De adem die volgt

Vandaag sluit de trecena Toj. En morgen start een nieuwe 13-daagse cyclus met Iq’. Adem.

Daar waar ik bij mijn geboorte niet volledig kon doorademen, mag ik straks opnieuw beginnen.

Voor mij voelt het als leven in bewustwording van oeroude energieën. Niet als theorie maar als belichaming. 🌬️