De porseleinen Vaas voor de Deur van Herinnering

Ik ga zitten op het bankje waar m’n moeder ooit zat… het zonnetje schijnt op m’n hoofd, het briesje dat ik langs m’n wangen voel, de vogels die zingen… het voelt zo zacht en mooi.

Ik weet niet of ik het heb gedroomd of gedacht, maar toen ik gister naar bed ging zag ik mezelf lopen in de straat van m’n moeder. Precies zoals drie jaar geleden. De buren, de mensen die haar liefhadden, stonden langs de kant van de straat en keken toe hoe de wagen met m’n moeder erin door de straat reed.

M’n moeder wilde het anders: Ze hoeven geen afscheid te komen nemen van mij, ik kom afscheid nemen van hen.

M’n broer en ik liepen vooraan, vele kinderen, vrienden en familie achter ons. Ik voel de pijn nog in m’n hart, alleen al als ik eraan terugdenk.

Vannacht zag ik gezichten die ik destijds niet heb zien staan. Alsof m’n ogen niet konden kijken omdat m’n hart te veel voelde. Nu kreeg ik een terugblik.

Ik ging naar bed met de energie van Kan, de slang, en bewoog me door de spiralen in mezelf bij het inslapen.

Vanmorgen las ik de dagenenergie en zag Kame. De uil. Dood en wedergeboorte. Onze voorouders.

Brand een kaarsje… Ga ik doen!

Met een kop vol snot pak ik de hond om toch even de frisse lucht in te ademen en de zon te voelen. Ik had m’n vriendin aan de lijn en we kletsten. Opeens zag ik bij de vuilniscontainer twee porseleinen vazen en een theepot staan.

Ik zeg: deze zijn van m’n moeder! Ik kijk naar het huis van m’n moeder en dan naar de vazen. Ik kreeg een flashback en zag ze staan in het inhammetje van de gang in haar huis.

Ik weet het zeker, zei ik. Deze zijn van m’n moeder. M’n vriendin zegt: dit is wel bijzonder dat je ze nu ziet staan… ze hebben het hele huis verbouwd. Ik zeg: ja zeker, maar ik loop hier nu wel dagelijks. Waarop zij zegt: maar je hebt hier meer dan twee jaar niet gelopen…

Na m’n moeders vertrek en het leeghalen van haar huis kon ik mijn oude buurtje niet in. Te veel herinneringen. Sinds een paar maanden loop ik er weer. Het was tijd om door de herinneringen heen te bewegen, ze langzaam los te laten, mijn hart weer ruimte te geven en te voelen wat ik niet wilde voelen.

Ik had geen tas en besloot één vaas en de theepot mee te nemen. Eenmaal thuis zette ik ze op het aanrecht. Ik hoorde m’n moeder uitleggen waarom ze deze vazen en de theepot zo mooi vond.

Ik liep naar m’n man en zei: kijk… Hij zegt: hé, die waren toch kapot? (we hadden twee andere vazen meegenomen na haar overlijden, die helaas gesneuveld zijn)

Ik zei: nee, deze stonden vandaag bij de vuilnis voor haar deur. Ik denk dat de nieuwe bewoners ze gevonden hebben, bewaard hebben, en nu buiten hebben gezet. Er stonden er twee, maar ik kon niet alles dragen, dus ik heb één vaas meegenomen + de theepot.

Ik koos bewust voor de theepot vanwege de detox die overmorgen start. Ik zag mezelf de thee al uitschenken.

Ik liep heen en weer en voelde: maar nu heb ik haar achtergelaten. Twee vazen. M’n moeder en ik…

Ik zei tegen m’n man: ik ga terug. Ik haal die andere ook op. Ik trok m’n jas aan en liep terug, om te zien dat de tweede vaas verdwenen was.

Het is goed. Ze is er en ik ben er!