Museumnacht, 7 november 2026.
Ik werd in het diepe gegooid en ben degene die me duwde zo ontzettend dankbaar. Ik neem jullie mee op mijn reis om te stoppen met dampen.
Dag 0
De afgelopen maanden had ik een sterk onderbuikgevoel: ik móest stoppen met dampen.
Drie jaar geleden stopte ik met roken, maar de ontwenningsverschijnselen waren hevig. Dus stapte ik direct naar de sigarenboer. Hij adviseerde me: “Neem dit, de IQOS. Dit is veel beter. Alleen nicotine, verder geen andere stoffen.”
Die woorden gaven voor mij de doorslag. Ik zag het als een slimme tussenfase: eerst alle andere giftige stoffen uit mijn lichaam halen, en dan pas de nicotine aanpakken. Ik vertelde mezelf dat dit ‘gezond roken’ was en dat nicotine eigenlijk geen kwaad kon. Fantastisch, dacht ik. Dat ga ik doen.
Ik zag het als een tijdelijke oplossing. Een paar maanden, dacht ik. En dan stop ik ermee en ben ik van alles af. Die paar maanden werden bijna drie jaar.
In het begin voelde de IQOS als de beste keuze ooit. Ik was zelfs trots dat ik deze ‘oplossing’ had gevonden. Ondanks dat de eerste keer dampen vreselijk smaakte, en ik dacht: oh nee, pushete ik door met de gedachte beter iets dan niets. Het was licht, ik voelde er bijna niets van. En op een gegeven moment? Was het gewoon lekker. Hoe bizar eigenlijk.
Voordat ik het wist, dampte ik overal. Het ruikt immers niet.
Achter de computer, in de woonkamer, tijdens het koken, buiten, in de auto… Je kunt het zo gek niet bedenken. Het was makkelijk. Uiteindelijk dampte ik veel meer dan ik eerder rookte. En geloof me, ik was al een kettingroker. Dit was best intens.
Met sigaretten voelde ik uiteindelijk in mijn longen: dit kan gewoon niet. Misschien speelde mee dat mijn moeder vier jaar geleden overleed aan long- en leverkanker. Voordat ze stierf, zei ze tegen me: “Nyaki, alsjeblieft, let op wat je eet en stop met roken.”
Ik beloofde het. Maar door die belofte voelde ik me schuldig. Zeker nu ze er niet meer is, want je kunt er niet meer over praten. Elke keer dat ik rookte in dat eerste jaar na haar overlijden, voelde het als falen. Ik had een belofte gebroken. Ik vroeg elke keer vergeving: “Sorry mam, het lukt me gewoon nog niet.”
Uiteindelijk maakte ik de overstap naar dampen. Geen naar gevoel meer bij m’n longen, maar na bijna drie jaar wel iets in mijn keel. Of beter gezegd mijn tong: die had een vreemde smaak en gaf tintelingen. Als ik niet dampte, voelde ik het niet. Zodra ik begon, wel. De conclusie? Ik was bang. Bang dat ik straks iets onder de leden zou hebben en tegen mezelf moest zeggen: dit heb je zelf gedaan.
Het was tijd om te stoppen.
Hoe kwam ik tot actie?
Via een bijzondere omweg. Hier kom ik op terug.
Terwijl ik dit schrijf, vliegt er een enorme kraai voorbij. Mijn spirituele boodschapper, mijn moeder. Ik vind dit weer veelbetekenend.
Maar goed, terug naar het verhaal. Ik hoorde iemand vertellen hoe zij gestopt was. Ik dacht: als zij het kan, kan ik het ook. Die avond laat kwam het gevoel weer boven. Ik zei tegen mijn man: “Ik ga kijken bij stichting ‘Ik Stop Ermee’. Misschien voor deze week.” Hij zei: “Kijk maar.”
Tot mijn verbazing was de eerstvolgende cursus de volgende dag (2 november). Dat raakte meteen een zenuw: ga ik dit echt doen? De daaropvolgende optie was een online sessie op 5 november. Ik twijfelde: online of fysiek?
Mijn man gaf de doorslag: “Als ik jou was, ging ik naar de bijeenkomst. Je zit dan met meerdere mensen in dezelfde energie. Dat helpt jou.”
Hij had gelijk. Ik schreef me in. Betaalde. En dacht: ik ga het doen. Punt. Niet meer nadenken, gewoon slapen.
De volgende dag deed ik het. Cursus gevolgd. Om half twaalf ’s avonds was ik thuis. Het was een moeilijke avond. Ik moest nog eten, en na het eten: geen damper. Dat was de eerste die ik oversloeg. Ik had een keuze gemaakt.
Naar bed!
En toen kwam de eerste ochtend.
Zonder! Zonder mijn vaste, zogenaamde liefdevolle, allesomvattende gewoonte…
