k heb Darius J. Wright nooit opgezocht.

Op een dag opende ik YouTube en daar was hij. Ik begon te luisteren en vrijwel meteen voelde ik iets wat ik moeilijk anders kan omschrijven dan herkenning en waarheid.

De manier waarop hij spreekt over bewustzijn, onze werkelijke natuur, liefde en de aard van deze werkelijkheid raakte aan iets wat al jaren diep in mij aanwezig was.

In de jaren daarvoor had ik zelf verschillende reizen en ervaringen ontwikkeld waarmee ik anderen begeleidde om naar binnen te gaan, bewustzijn te onderzoeken en dichter bij zichzelf te komen. Inner Clarity, Sacred Africana, de Levensreis, verschillende vormen, maar onder alles lag dezelfde beweging.

Een weten dat er meer is dan wat we aan de oppervlakte zien. Dat we meer zijn dan ons fysieke lichaam en onze dagelijkse identiteit.

En dat herinneren wie we werkelijk zijn misschien zelf de reden is dat we hier zijn.

En toen hoorde ik Darius. Wauw!

Darius spreekt vanuit zijn eigen out of body experiences, vanuit wat hij zegt zelf te hebben ervaren en waargenomen buiten het lichaam.

Mijn eigen ingang was anders.

Voor mij was het lange tijd vooral een diep innerlijk weten. Een gevoel van: dit klopt, zonder dat ik kon zeggen: ik heb het gezien.

Tegelijkertijd had ik in 2024 al iets ervaren wat voelde als het begin van een out of body experience.

Alleen: ik was bang.

Zo bang dat ik daarna juist ben gaan opzoeken wat ik kon doen om te voorkomen dat het nog een keer zou gebeuren. In welke houding ik moest slapen. Wat ik beter wel of niet kon doen.

Die ervaring had een deur geopend, maar ik deed daarna vooral mijn best om hem weer dicht te houden.

En misschien is dat wel wat er door Darius begon te verschuiven. Niet omdat hij me vertelde wat ik moest geloven, maar omdat zijn rust en kennis rondom deze ervaringen langzaam iets van mijn angst begon weg te nemen.

Er ontstaat nu nieuwsgierigheid. En daarmee de mogelijkheid om niet langer weg te bewegen van die ervaring, maar er bewust naartoe te bewegen.

Om zelf te onderzoeken wat er mogelijk is wanneer bewustzijn niet stopt waar het lichaam lijkt te eindigen.

It didn’t feel like learning something new. It felt like remembering.

En misschien begint daar nu pas echt een nieuwe fase van mijn verkenning.

Ook heb ik het gevoel dat dit voor mij niet alleen een persoonlijke zoektocht is. Maar dat bewustzijn onderzoeken, herinneren wie we werkelijk zijn en bijdragen aan een ruimer begrip van onze werkelijkheid misschien onderdeel is van iets groters.

Wat Darius The Great Work noemt.

Ik weet nog niet precies welke vorm mijn eigen bijdrage daarin krijgt. Hoeft ook niet. Voor nu deel ik gewoon mijn eigen reis.

En voel ik vooral:

dit is een draad die ik moet blijven volgen.